Difaqane: Een migratie die gewelddadig werd

Het Bantoe-volk begon in 900 na Christus vanuit de grote meren in Centraal-Afrika naar het zuiden te migreren. Het Bantoe-volk bestond uit het Nguni-sprekende volk en het Sotho-sprekende volk. Toen de twee groepen Zuid-Afrika bereikten, kozen de Nguni voor de route naar Natal, een kleine provincie die tussen de Indische Oceaan en de Drakensbergen ligt. Het klimaat in Natal was gezond en ziektevrij en als gevolg daarvan vond er een bevolkingsexplosie plaats. De Nguni-bevolking beschikte niet over de technologie om voldoende voedsel te produceren voor de snel groeiende bevolking en het conflict begon als gevolg van de schaarste aan grondstoffen. De Sotho-groep daarentegen was naar het binnenland van Zuid-Afrika getrokken, dat groter is dan Natal, maar ze begonnen uiteindelijk ook de schaarste aan grondstoffen te ervaren en begonnen onderling te vechten. Die situatie leidde tot de Difaqane opstand. Na de Difaqane opstand ontstonden er grote leengoederen van de inheemse bevolking. Die Chiefdoms werden later vergezeld door de Boeren uit de Kaap, maar de kans op natievorming werd gemist vanwege te veel aandacht voor de raciale identiteit.