De wetenschap van de Romantiek

In de meeste leerplannen worden Kunst en Wetenschap als gescheiden gebieden beschouwd, maar in de geschiedenis wordt een dergelijk onderscheid niet gemaakt. De Romantische Beweging begon als een wetenschappelijke tak die uitgroeide tot meer dan de imitaties van de 18e eeuwse wetenschappen. Als reactie op de oude tradities scheidden de wetenschappen van de Verlichting het feitelijke van het morele en stelden zij de mens en de natuur voor in termen die zo algemeen en abstract waren dat het bijzondere en het concrete praktisch werden uitgesloten. Voor de romanticus verhinderden deze uitsluitingen het individu om het volledige potentieel van zijn relatie met de uiterlijke dingen te ervaren. De romantische filosofie ontstond gedeeltelijk om de wetenschappelijke visie te corrigeren door een meer omvattend systeem te bedenken dat de "ware" diepte van de mens en de natuur en hun relatie omvatte. In werkelijkheid echter was de uitsluiting van de romanticus vergelijkbaar met die van zijn wetenschappelijke tegenhanger, want zijn poëzie slaagde er niet in de actualiteit te idealiseren, waardoor het romantische subject verondersteld werd zich volledig met zijn omgeving te associëren. Alleen door een truc van de blik kon de romanticus de wereld laten lijken op het ideaal dat alleen hij zijn verbeelding waardig achtte.