De spiegel van de bemiddelende verbeelding

Dit werk is een poging om het antwoord te zoeken op de vraag hoe een conceptie van het onderste deel van de ziel in de interpretatie van de late neoplatonische commentatoren van Aristoteles, geassocieerd met de begrippen verbeelding (fantasie), passief intellect en pneuma, werd overgenomen en aangepast binnen het proces van vorming van de christelijke leer over het functioneren en de betekenis van religieuze beelden. De etappes van de ontwikkeling van deze leer vonden hun weg, onder andere in de geschriften van Gregorius van Nyssa, Ps.-Dionysius de Areopagiet, Maximus de Belijdster, en Johannes van Damascus, in hun pogingen om een technisch instrument te vinden voor de uitdrukking van het thema van de bemiddeling tussen het hemelse rijk en de menselijke zielen, vanwege de Verlossing van de Geest van de vleesgeworden Wijsheid, die de christelijke liturgie, de kunst en de heilige mensen als levende en uitgebeelde iconen van God rechtvaardigde.