DE ROL VAN DE TEMPORELE AANZET TOT OBJECTVERVANGING

De verminderde perceptie van een visuele prikkel (het doelwit), veroorzaakt door de presentatie van een afzonderlijke visuele prikkel (het masker) in nauwe temporele of ruimtelijke nabijheid, is bekend geworden als visuele afscherming. Echter, een zogenaamd andere vorm van maskeren werd gemeld door Di Lollo et al. (2000) door het maskeren van een kortstondige, te identificeren doelprikkel door deze te flankeren met vier kleine puntjes die overeenkwamen met de hoeken van een denkbeeldig vierkant dat het doelwit omringt. In een reeks studies hebben de auteurs gesuggereerd dat, om deze nieuwe vorm van maskering te laten plaatsvinden, de verschuiving van het puntpatroon asynchroon met het doelwit moet zijn. Het primaire doel van het huidige onderzoek was om het effect van temporele groepering van het puntmaskeringpatroon op de grootte van het maskerende effect te onderzoeken. In een reeks experimenten werd aangetoond dat de grootte van het maskeereffect afhankelijk was van de synchrone verschijning van het dot-maskeringspatroon.