De politieke economie van het maatschappelijk middenveld

Hegel en Henry George hebben beide het onderwerp politieke economie in hun respectievelijke werken behandeld, de Filosofie van Recht en Vooruitgang en Armoede, en het probleem van de armoede heeft het verslag van elke auteur aanzienlijk beïnvloed. Hegel was niet in staat om een middel te bepalen om zowel de fysieke ontbering als de sociale vervreemding die gepaard gaat met armoede in het maatschappelijk middenveld te bestrijden, met behoud van de vrijheid die nodig is voor de rationele ontwikkeling ervan. George probeerde een potentiële remedie te formuleren voor het probleem dat hij in kaart bracht: hoe kan het dat de armoede toeneemt ondanks een gestage toename van de productie, en hoe kan dit sociale vraagstuk systematisch worden opgelost? Het volgende betoogt dat George's enkele belastingbeleid de noodzakelijke corrigerende voorwaarden belichaamt die nodig zijn om zowel de fysieke ontbering als de sociale vervreemding die inherent is aan de armoede, die Hegel beschouwde als een bi-product van de moderne geïndustrialiseerde economieën, te verlichten. Er zal ook worden voorgesteld dat de realiteit die George definieerde als het probleem van het individuele leven, begrepen als bijzonderheid in Hegel's Civil Society, verhinderde dat zijn remedie ten uitvoer werd gelegd.