De Imperatieven van de Menselijke Waardigheid

Om het begrip menselijke waardigheid te omschrijven, maakt het boek gebruik van de drie-eenheid van de menselijke conditie: incarnatie, ontologisch mysterie en transcendentie. Het is in deze ervaringsgerichte oceaan dat de menselijke waardigheid wordt gebaad en een echte sacrale kwaliteit krijgt. Maar hoewel waardigheid het absolute respect waard is, beleeft het soms periodes van desacralisatie. Het is dus een moment van dubbele eenheid: het menselijke karakter van waardigheid wordt vermengd met homunculus. De spiraalvormige overgang van mens naar homunculus is de aletheia van de magische kracht die altijd al versluierd is; namelijk de intieme zone van de mens. Is de wortel van de mens niet te vinden in de meest verminkte bestaansvormen? Heeft het idee van perfectie niet zijn oorsprong in het bewustzijn van de onvolmaaktheid van de mens?