De geschiedenis van de subjectiviteitsvorming

De structureel-fenomenologische analyse van de geschiedenis van de vorming van subjectiviteit heeft tot doel een eenduidige structuur van het subject te verklaren, waarvan de geplande diachroniciteit het proces van het ontvouwen van subjectiviteit in de tijd van de westerse geschiedenis vertegenwoordigt. Daarom wordt de nadruk gelegd op drie stadia van de Europese metafysica: de oudheid, de middeleeuwen en de moderne tijd. Elk van deze fasen draagt het stempel van een van de bestanddelen van de subjectieve structuur. In de kosmocentrische Oudheid wordt de Reële structuur van de subjectiviteit geactualiseerd. De volgorde van deze actualisering omvat het sluiten van de ruimte en de cycliciteit van de tijd, evenals de lichamelijk-esthetische materialiteit van de heidense culten. In de theocentrische middeleeuwen wordt subjectiviteit geactualiseerd in een ideale transcendente spiritualiteit, in het getuigenis van de buitenwereldse Godheid, in de symboliek van het universum, in de verticale hiërarchie van de samenleving en in de lineariteit van de christelijke historische tijd. In het antropocentrisme van de New Age bereikt de subjectiviteit haar zelfbewustzijn, en vooral in de immanente idealiteit van het mathematische symbool, in het idee van het nulpunt van het coördinatensysteem van het wereldbeeld, gevuld met het principe van cogito.