Christopher Columbus i Amerigo Vespucci

Polegaj¿c na swoich naukowcach, hiszpäscy monarchowie pope¿nili b¿¿d. Podpisali traktat z Kolumbem w 1492 roku. Kto wiedziä wtedy, ¿e istnieje ogromny kontynent na Oceanie Atlantyckim, mi¿dzy Europ¿ a Azj¿. Ignorancja Ferdynanda by¿a dla niego okrutnym ¿artem. Podró¿nik go przechytrzy¿. Pó¿niej król wyjäni¿ to faktem, ¿e chociä wierzy¿ w kulisty ksztät Ziemi, to jednak o jej prawdziwej wielko¿ci nie miä poj¿cia. Wszak¿e w tej sprawie wys¿uchä opinii nie tylko swoich naukowców, ale tak¿e wzi¿¿ pod uwag¿ doniesienia florenckiego uczonego Toscanellego. Nie ma w¿tpliwo¿ci, ¿e Kolumb by¿ najbardziej zr¿cznym i do¿wiadczonym nawigatorem w swoich czasach. Jeszcze przed swoimi s¿ynnymi, historycznymi podró¿ami najlepiej nauczy¿ si¿ korzystä z pr¿dów oceanicznych i wiatrów. P¿yn¿c do Anglii, Irlandii i Gwinei Afrykäskiej, odnotowä w swoim dzienniku wszystkie pr¿dy morskie nios¿ce jego wody ze wschodu na zachód od Oceanu Atlantyckiego, a tak¿e wiatry wiej¿ce w tym kierunku. Od samego pocz¿tku wiedziä, jak dotrze¿ do zachodniego Oceanu Atlantyckiego z pr¿dem kanaryjskim i powróci¿ do Europy z pr¿dami w pobli¿u równika oraz 30 i 40 równole¿ników.