Budala

Üzerine yazmak istedigim atmosfer, birkac yil önce annemle gittigimiz Meksika seyahatinde ortaya cikmisti. Bizi havaalanina götürmek icin kiralanmis olan otobüsle ilgili bir karisiklik olmustu ve otobüs bizi tuhaf bir otelin pembe karolu avlusuna birakmisti. Hoparlörlerden Albinoninin Adagiosu duyuluyor ve üzerimize bir seyler yagiyordu, havaya baktigimizda kül oldugunu anlamistik. Elif Batumanin Budalasi ergenlik ile yetiskinlik, ask ile cinsellik ve konusmak ile yazmak arasinda duran bir günes saati adeta; gölgenin ne yana düsecegi ise muazzam bir muamma.

Harvarddaki ilk senesinde genc bir kadin, adi Selin, aylak aylak dolasiyor kampüste. Ilk kez gördügü e-posta, icemedigi birkac sise bira, klasik edebiyatiyla Rusca, arkadaslari Ivan ve Svetlana... Nasil duruyor hepsi bir arada Selin binbir kültür arasinda dolasip farkliliklari ve ayniliklari, sacmaliklari ve akla yatkinliklari anlatiyor. Imgelerle dolu masalsi diliyle, derin bir duygusallikla, entelektüel mizahiyla...

Ani ile kurmacanin arasina gerilmis ince bir ip Budala ve Elif Batuman bu ipin üzerinde ustalikla yürüyor.