Biyoetik Çevre Politikalar¿

Ulusal hükümetlerin, karar mekanizmalar¿na ve/veya siyasa olu¿turma süreçlerine halk¿n do¿rudan kat¿l¿mlar¿n¿ sälamalar¿ anlam¿nda küresel bir mutabakat sälanm¿¿ olsa da, yap¿lan arät¿rmalar, bu konuya ili¿kin uygulamalar¿n ülkeden ülkeye de¿i¿iklikler gösterdi¿ini ortaya koymaktad¿r. Ülkemizde dâhil, demokratik temayüllerin zafiyet gösterdi¿i birçok ülkede, Çevre Politikalar¿n¿n gerek haz¿rl¿k ve gerekse de uygulama süreçlerinde analitik ve sistemik yöntemler bir arada ele al¿nmad¿¿¿ için çevre sorunlar¿n¿n çözümüne yönelik olarak al¿nan ço¿u karar, mahkeme sürecine intikal ederek çözümsüzlü¿e dönü¿mektedir. ¿nsanlar¿n, insan onuruna lay¿k bir çevrede yäama haklar¿ anayasam¿z ile güvence alt¿na al¿nm¿¿ olsa da, Çevre politikalar¿n¿n salt ekonomik parametrelere dayand¿r¿larak olu¿turulmas¿ bu hakk¿n teslimiyeti anlam¿nda çeli¿kili bir durum yaratmaktad¿r. Zira insano¿lu ile çevre aras¿ndaki ili¿ki çok daha derin ve karmä¿k bir yap¿dad¿r. Bu nedenle, insanlar ile do¿al çevreleri aras¿ndaki ahlaki ili¿kilerin sistemli olarak incelenmesini öngören biyoetik yaklä¿m görmezden gelinerek etkin ve uygulanabilir çevre politikalar¿n¿n olu¿turulmas¿n¿n mümkün olmad¿¿¿ söylenebilir.