Biomateria¿y stosowane w implantach stomatologicznych

Sukces w implantologii zale¿y od dog¿¿bnej znajomo¿ci koncepcji osseointegracji, skrupulatnej techniki chirurgicznej i rozs¿dnego zastosowania zasad odbudowy protetycznej, a wszystko to podporz¿dkowane jest przemy¿lanemu planowi leczenia. Ewolucja implantów stomatologicznych post¿puje w entuzjastycznym tempie. Od epoki Branemark'a w latach 60-tych, kiedy to implanty z tytanu by¿y obrabiane maszynowo, ostrza spopularyzowane przez Linkow'a, ä po dzie¿ dzisiejszy, kiedy to implanty maj¿ bardzo charakterystyczne formy korzeniowe, implanty przesz¿y ogromne modyfikacje. Takie ulepszenia dotyczy¿y wszystkich aspektów implantu, takich jak biomateriä, podstawowe ksztäty, rozmiary, cechy konstrukcyjne, takie jak gwint, konfiguracje, pow¿oki powierzchniowe, profile ¿¿czników itp. Rynek jest zalany cä¿ gam¿ systemów implantów, z których kädy ma jak¿¿ unikaln¿ cech¿ i kädy twierdzi, ¿e jest lepszy od innych. W latach 60-tych XX wieku implantologia stomatologiczna jako dyscyplina kliniczna by¿a przez niektórych oceniana jako raczej nieuporz¿dkowana, a przeprowadzane zabiegi cz¿sto nie by¿y tak skuteczne jak szpitalne zabiegi ortopedyczne czy kardiochirurgiczne. Jedna z cz¿¿ci tej opinii dotyczy¿a stosowania standardowych materiäów stomatologicznych wewn¿trzustnych.