Arnold Schönberg en Wassily Kandinsky

Het expressionisme was een radicale vorm van kunst aan het begin van de twintigste eeuw, totaal verschillend van eerdere normen van artistieke expressie. Schönbergs aandacht voor het expressionisme in de muziek is gerelateerd aan persoonlijke tragedies zoals zijn huwelijkscrisis. Schonberg loste de kwesties van extreem emotionele inhoud op met atonaliteit en wijdde zich aan het schilderen van werken als 'Visions' die zijn woede en onbehagen tonen. Zowel Schönberg als Kandinsky verwierven bijna tegelijkertijd hun belangrijkste artistieke ontwikkeling, terwijl ze worstelden met het vinden van hun eigen stem, dat wil zeggen hun innerlijke noodzaak, binnen een onverschillige sociale omgeving. Zowel Schönberg als Kandinsky belichaamden ook het idee van het Gesamtkunstwerk in hun artistieke werken, Die glückliche Hand en Der gelbe Klang. Een analyse van Schönberg's twee composities, Erwartung en Die glückliche Hand, toont hun vergelijkbaar gebruik van extreme contrasten, en de veranderende emotionele toestand van de personages. Hij gebruikt consequent bepaalde klankkleuren voor de hoofdpersonen van de opera, en specificeert kleuren en belichting om de psychologische impact te benadrukken.