Analiza dyskursu autystycznego

Spektrum zaburze¿ autystycznych powoduje trudno¿ci w interakcji i komunikacji, dlatego te¿ niniejsze badanie jest prób¿ rzucenia nieco ¿wiat¿a na dyskurs dzieci autystycznych dotycz¿cy sposobu, w jaki wykorzystuj¿ one spójne wi¿zi i pokazuj¿ wspó¿prac¿ podczas rozmowy. Jest to wst¿pny krok do zaproponowania pewnych sugestii, które mog¿ pomóc tym dzieciom w ich problemach i trudnych warunkach. Metoda badawcza opiera si¿ na analizie dyskursu autystycznego w odniesieniu do dwóch punktów: przestrzegania przez dzieci zasady wspó¿pracy w rozmowie i stosowania przez nie wi¿zi spójnych. Poj¿cie Zasady Spó¿dzielczej Grice'a (1975), która reguluje zachowania podczas rozmowy, zak¿ada, ¿e rozmowa jest wspólnym przedsi¿wzi¿ciem interlokutorów. Halliday i Hasan (1976) omawiaj¿ poj¿cie spójno¿ci w dyskursie i uwäaj¿, ¿e kädy tekst powinien by¿ ujednolicony przez pewne spójne urz¿dzenia. W niniejszym badaniu dzieci autystyczne podchodz¿ do dyskursu z dwóch perspektyw: wspó¿pracy i spójno¿ci.