Anadolu A¿¿zlar¿nda Sevgi ve Övgü Sözleri

Her milletin dilinde, o milletin de¿er verdi¿i hususlar vard¿r. Türk milleti, tarihin her döneminde büyüklerini saymay¿, küçüklerini sevmeyi evrensel bir de¿er olarak kabul etmi¿tir. Yüzy¿llar boyunca ku¿aktan ku¿äa geçerek devam etmekte olan bu gelenek, ¿Büyükleri say, küçükleri sev¿atasözünde k¿sa ve aç¿k ifadesini bulmu¿tur. Edebiyat tarihinde ilk ¿slâmî eserlerden biri olarak kabul edilen Divânu Lûgâti¿-t Türk¿te insanlara güler yüzlü olmalar¿, sosyal ili¿kilerinde birbirlerine sevgi ile muamele etmeleri ö¿ütlenmi¿tir: Bakmas Budur Sevüksüz, Yudk¿ yüdhi saranka. Kazgan ul¿s tüzünlük, Kalsun çav¿ng yar¿nka. (Millet, sevgisiz, yüzü ek¿i, S¿k¿ ki¿iye bakmaz yavrum. Yumu¿ak huyluluk kazan, San¿n, yar¿na kals¿n.) (Divânu Lûgâti¿t-Türk, c.II, s.250.)