Ahmed Arif Abisi Olmak Halkinin

Zafer Carsisindaki sohbetlerimizden birinde biraz da biz gencler,kendi kusaginin yasadigi aci ve zulümleri yasamayalim diye onca ezaya, cefaya katlanmis olduklarini söylemisti. Sonra benzer sözleri mektuplarindan birinde gördüm. Zaten yaptigimiz ne ki Kimsenin karninda acligi, ayaginda yalinligi ve sirtinda ciplakligi kalmasin diye ömrümüzden bir parca vermek. Hepsi bu...

1927 yilinin bir Nisan günü Diyarbekirin tas evlerinden birinde dogar;Siverekten, Afyondan gecen yolu Ankaraya dek uzanir. Siire vurulur, onunla var olur. Mahpusta siiri konusur, sevdada her daim onun siiri cagirilir. Dostluk, degerbilirlik onun can damaridir. Sahdamari da yurdu... Ne de olsa eskiya kani tasir, sevdignin dahi saclarina kangülleri takar...Sadece Diyabekirin degil tüm halkinin abisidir Ahmed Arif.Seyhmus Diken, Ahmed Arifin bilinenlerinin yani sira dostlarinin dagarciginda kalmis hatiralarini da dile getirdigi kitabinda sairin hayatinin izini sürüyor, satir aralarinda onun sesini isitebilecegimiz bir anilar manzumesi sunuyor.Hasretinden Prangalar Eskittimin yayimlanisinin 50. yili anisina, özelbir kalemden özel bir kitap..