Uwagi j¿zykowe

G¿ównym mechanizmem ustanawiania norm jest fikcja. Pisarze krajowi, maj¿cy zwi¿kszone poczucie j¿zyka, tworz¿ precedensy dla pi¿knego u¿ycia s¿ów. Istnieje ch¿¿ näladowania ich. Rozpoczyna si¿ konsolidacja normy. Wspó¿czesny rosyjski j¿zyk literacki zacz¿¿ ksztätowä si¿ w epoce Piotra Wielkiego, kiedy takie problemy jak przezwyci¿¿enie dwuj¿zyczno¿ci (j¿zyk s¿owiäski ko¿cielny by¿ u¿ywany do nabo¿e¿stw i literatury obszernej, rosyjski by¿ u¿ywany w ¿yciu codziennym i robi¿ interesy; istniäy teksty, na które wp¿yw miäy oba te j¿zyki) oraz opanowanie du¿ej liczby zapo¿ycze¿ zwi¿zanych z wyznaczaniem nowych rzeczywisto¿ci, z rozwojem j¿zyka nauki i budowy pästwa. Nast¿pny okres ksztätowania si¿ rosyjskiego j¿zyka literackiego nazywa si¿ j¿zykiem ¿omonosowa, zwracaj¿c uwag¿ na zas¿ugi M.W. ¿omonosowa w rozwi¿zaniu przedstawionych problemów. Po nim nast¿puje etap Karamzy¿skiego, nazwany imieniem N.M. Karamzina, który starä si¿ po¿¿czy¿ j¿zyk mówiony i pisany i przezwyci¿¿y¿ jego ci¿¿ki ci¿¿ar. W ko¿cu pod piórem Puszkina powstä nowoczesny rosyjski j¿zyk literacki.