Ses

Bizi Bey¿ehir'den Konya'ya götüren kamyon, Barsakderesi dedikleri bir bo¿azda sakatland¿. ¿oför ve muavini motör kapaklar¿n¿ açt¿lar. Oturduklar¿ minderi kald¿r¿p onun alt¿ndan ç¿kard¿klar¿ bir sürü alet ve edevat¿ ortaya döktüler. Ondan sonra saatlerce süren bir tamir bälad¿. Bazan her ikisi makinenin alt¿na sürünüp arka üstü yat¿yorlar ve elleriyle motorun alt k¿sm¿n¿ kurcal¿yorlar, bazan da biri ¿oför mahallinde gaza bas¿yor ve motörü i¿letiyor ve di¿eri bu esnada porselen bäl¿kl¿ birtak¿m memeleri yerlerinden oynat¿yordu.

¿kindi güne¿i alt¿nda kamyonun mu¿amba kapl¿ karoseri tahammül edilemeyecek bir hal alm¿¿t¿. Yolcular birer birer atlay¿p dä¿ld¿lar. Bir k¿sm¿ merakla ¿oförü seyrediyor ve o dinlenmek için motörden biraz bä¿n¿ kald¿r¿p duracak olsa:

-Bitti mi?- diye heyecanla soruyordu.

Daha az merakl¿ birkaç yolcu ile ben ve arkadä¿m bo¿az¿n garp taraf¿na, gölge bir yere do¿ru yürüdük ve birer tä¿n üstüne oturup beklemeye ve etraf¿m¿za bak¿nmaya bälad¿k.

Kamyonun durdu¿u yerin biraz ilerisinde, yolun kenar¿nda iki çad¿r ve bunlar¿n etraf¿nda birkaç kazma kürek ile bir el arabas¿ vard¿. Daha uzakta ise tä k¿rmakla ve kum tä¿makla me¿gul bir miktar yol amelesi görülüyordu.