Paradigma nauki w islame

Islamskie nauki, kotorye byli wpechatleny starymi wremenami, na samom dele wse esche mogut byt' aktualizirowany i razwity w sootwetstwii s trebowaniqmi wremeni, do teh por, poka te, kto razwiwaet islamskie nauki, osnaschaüt sebq wspomogatel'nymi naukami, a takzhe owladewaüt zakonchennymi issledowatel'skimi teoriqmi s ih metodologiej, kak teoreticheski, tak i prakticheski. Ponimanie ideal'noj islamskoj religii neobhodimo delat' potomu, chto istinno religioznoe mirowozzrenie dolzhno othodit' ot prawil'nogo ponimaniq religii. Znaniq w islame formuliruütsq i stroqtsq ne tol'ko cherez razum, no i cherez otkrowenie i naoborot. Intellekt pytaetsq optimal'no rabotat', chtoby najti i razwit' znanie, w to wremq kak otkrowenie prihodit dlq togo, chtoby dat' nastawleniq i ukazaniq, kotorye dolzhny byt' propuscheny cherez razum. Takim obrazom, znanie w islame imeet polnyj istochnik, osobenno po srawneniü s zapadnoj naukoj. Esli smotret' s äpistemologicheskoj tochki zreniq, to odnim iz otlichitel'nyh priznakow islamskoj nauki ot drugih uchenyh qwlqetsq priznanie suschestwowaniq otkrowenij (Al'-Kuran i Al'-Sunna) w kachestwe istochnikow istiny.