ludy roma¿skie

Staro¿ytny Rzym (Romowie) - pierwotnie wspólnota w staro¿ytnych W¿oszech, nast¿pnie miasto-pästwo-w¿äciciel niewolników (polis), od nazwy Rzymu w j¿zyku ¿aci¿skim Roma i nazywana wszystkimi ludami, których j¿zyki pochodzi¿y od ¿aciny, ludy romäskie, j¿zyki romäskie. Rzymianie podporz¿dkowali sobie na pocz¿tku cäy pó¿wysep Apeni¿ski; nast¿pnie znaczn¿ cz¿¿¿ Europy, wybrze¿e pó¿nocnej Afryki, Azj¿ Mniejsz¿, Syri¿. Rzym powstä w obszarze Lacium (Latium), na lewym brzegu rzeki Tybr. Ci¿g¿e osady w Latium pojawi¿y si¿ najwyräniej dopiero pod koniec drugiego tysi¿clecia p.n.e. Nale¿äy one do przodków w¿oskiego plemienia ¿aci¿skiego (od nich równie¿ nazwa ¿aci¿ska). W 8-6 wieku p.n.e. Latynosi zintensyfikowali proces rozk¿adu prymitywnych stosunków spo¿ecznych, pojawi¿a si¿ w¿asno¿¿ prywatna, powstäy klasy. Pojawi¿y si¿ ufortyfikowane osady miasta. Pod koniec VII wieku p.n.e. powstä zwi¿zek 30 miast ¿aci¿skich, na czele z miastem Alboy-Longoi (jest to tak zwana Unia ¿aci¿ska). Alba, Alba, nazwa kilku miast we W¿oszech; Alba Longa Alba Longa (mo¿na przet¿umaczy¿ z ¿aciny jako "biäy, odleg¿y", najwyräniej góra), najstarsze miasto Lazium, zäo¿one przez Ascania Yula, syna Eneasza, u podnó¿a góry albäskiej, poprzednika Rzymu.