KAN KOKULU TOPRAKLAR

Uçsuz bucaks¿z yemye¿il ovan¿n tertemiz havas¿na barut ve kan kokusu kar¿¿m¿¿t¿. Gökyüzü sanki yerdeki insanlara küsmü¿çesine alaca karanl¿¿¿ yüzüne peçe gibi örtüp kendini gizlemek üzereydi. Toprak üzerine saç¿lan

kandan tiksinmi¿, bu tiksintiyi kusmak ve d¿¿ar¿ atmak için derinliklerinden gelen bir sesle ejderha gibi bö¿ürüyor,

adeta ortadan ikiye yar¿larak bundan kurtulmak istiyordu.

Kan kokusu sindi¿i yemye¿il ovay¿ soldurup ye¿il rengi sar¿ya çevirecek ve kurutacakt¿. Ovada ölen yaln¿zca insanlar de¿il, toprä¿n üzerini kaplam¿¿ bitki, börtü, böcek, her ¿ey. Ova bu haliyle, yüzü sararm¿¿ ve son nefesini vermekte olan veremli

bir k¿za benziyordu. Cenge ¿ahitlik eden toprä¿n üzerindeki bütün varl¿k, sanki üzerine asit dökülmü¿ gibi yan¿p kavruluyor, yavä yavä can çeki¿erek ölüyordu.