J¿zyk

S¿owo "j¿zyk" pochodzi od staroangielskiego tunge, które wywodzi si¿ z protogermäskiego tungon, z podobnymi formami w innych j¿zykach germäskich, takich jak tonge w j¿zyku zachodniofryzyjskim, tong w j¿zyku holenderskim i zunge w j¿zyku niemieckim. Ko¿cówka "ue", która pojawi¿a si¿ w XIV wieku, miäa odzwierciedlä wymow¿, ale nie jest ani etymologicznie, ani fonetycznie poprawna. Anatomicznie j¿zyk jest mi¿sistym, muskularnym narz¿dem, który zajmuje dno jamy ustnej u wi¿kszo¿ci kr¿gowców. Jest zaangäowany w podstawowe funkcje, takie jak smakowanie, po¿ykanie i mowa. J¿zyk jest pokryty b¿on¿ ¿luzow¿, z wolnym przednim ko¿cem i g¿adkimi powierzchniami bocznymi i dolnymi. Powierzchnia grzbietowa (górna) zawiera brodawki, z których niektóre mieszcz¿ kubki smakowe, szczególnie w rz¿dzie brodawek obwodowych w ksztäcie litery V. J¿zyk otrzymuje krew z t¿tnic j¿zykowych i jest odprowadzany przez ¿y¿y, które ¿¿cz¿ si¿ z migdäkami i gard¿em. Posiada z¿o¿on¿ sie¿ nerwów czuciowych i ruchowych, w tym nerw podbrzuszny dla funkcji motorycznych oraz nerw trójdzielny i j¿zykowo-gard¿owy dla czucia i smaku.