Geomagnetische storingen door zonne-energie en interplanetaire bronnen

De zon is het meest prominente kenmerk van ons zonnestelsel. Het is het grootste object en bevat ongeveer 98% van de totale massa van het zonnestelsel. Honderdnegen Aarden zouden nodig zijn om over de schijf van de Zon te passen, en zijn binnenkant zou meer dan 1,3 miljoen Aarden kunnen bevatten. De buitenste zichtbare laag van de zon wordt de fotosfeer genoemd en heeft een temperatuur van 6.000°C (11.000°F). Deze laag heeft een gevlekt uiterlijk door de turbulente uitbarstingen van energie aan het oppervlak. Zonne-energie ontstaat diep in de kern van de zon. Het is hier dat de temperatuur (15.000.000° C; 27.000.000° F) en de druk (340 miljard keer de luchtdruk van de aarde op zeeniveau) zo intens zijn dat er kernreacties plaatsvinden. Deze reactie zorgt ervoor dat vier protonen of waterstofkernen samensmelten tot één alfadeeltje of heliumkern. Het alfadeeltje is ongeveer 0,7 procent minder massief dan de vier protonen. Het massaverschil wordt als energie uitgestoten en naar het oppervlak van de Zon gedragen, via een proces dat bekend staat als convectie, waar het als licht en warmte vrijkomt. De energie die in de kern van de zon wordt opgewekt, heeft een miljoen jaar nodig om het oppervlak te bereiken.