Do¿wiadczenia dzieci z niepe¿nosprawno¿ci¿ w je¿dziectwie terapeutycznym

Psychologia cieszy si¿ z¿¿ s¿aw¿ ze wzgl¿du na swój d¿ugotrwäy wk¿ad w propagowanie patologizuj¿cych sposobów konceptualizowania niepe¿nosprawno¿ci i sposobów my¿lenia o osobach niepe¿nosprawnych, w których priorytetem jest zwracanie uwagi na odmienno¿¿ jako oznaczaj¿c¿ dewiacj¿ i deficyt. Charakterystyczne jest to, ¿e w badaniach nad niepe¿nosprawno¿ci¿ wieku dzieci¿cego sporadycznie odwo¿ywano si¿ do mocnych stron, zdolno¿ci i dobrostanu, w sposób raczej pobie¿ny i uznany za oczywisty. W odpowiedzi na to, autorka identyfikuje powstaj¿c¿ subdyscyplin¿ psychologii pozytywnej jako dziedzin¿, która posiada znacz¿c¿ u¿yteczno¿¿ badawcz¿. W zwi¿zku z tym, niniejsze studium wykorzystäo jako¿ciowe podej¿cie interpretacyjne do zbadania subiektywnych do¿wiadcze¿ sze¿ciorga dzieci z RPA z poräeniem mózgowym, które uczestniczy¿y w terapeutycznym programie interwencyjnym jazdy konnej przez okres dwóch lat. Badanie stanowi wk¿ad w istniej¿ce badania w dziedzinie niepe¿nosprawno¿ci i rehabilitacji poprzez wysi¿ki zmierzaj¿ce do uzyskania "g¿stych opisów" i "g¿stych interpretacji" w po¿¿czeniu z teoretycznym potwierdzeniem ustale¿ dotycz¿cych codziennych subiektywnych do¿wiadcze¿ dzieci niepe¿nosprawnych.