DE ECHTE BANALITEIT VAN HET KWAAD

Toen Hannah Arendt tijdens zijn proces in Jeruzalem Adolf Eichmann tegenkwam, werd haar duidelijk dat hij geen van de kenmerken leek te bezitten die normaal gesproken geassocieerd worden met kwaadaardige mensen, zoals kwaadwilligheid, hebzucht, haat, enz. In plaats daarvan was zijn meest uitmuntende kwaliteit zijn volslagen onnadenkendheid. Dit deed de vraag rijzen of er een verband bestaat tussen het denken en het zich onthouden van kwaad doen, wat zij in haar laatste boek The Life of the Mind onderzocht. Als er inderdaad zo'n verband is, kan er een klasse van mensen zijn die ertoe zou kunnen worden gebracht om zich te onthouden van kwaad doen als ze kunnen worden overgehaald om zich bezig te houden met het denken. Dit boek onderzoekt het succes van Arendt bij het leggen van een dergelijk verband door het systematisch analyseren van de drie delen van Het Leven van de Geest over denken, willen en oordelen. Hoewel haar totale project wordt belemmerd door het veelvuldige gebruik van zeer abstracte en obscure conceptualisaties, wijzen haar meer nuchtere definities van het denken en een onderzoek naar het dogmatisme in een interessante richting. Er kunnen concrete methoden worden gebruikt om de dogmatische gedachteloosheid van iemand als Eichmann tegen te gaan.